Υπάρχεις αν στο επιτρέψω..

flow_purple.med2

 

 

Και ενώ πλησιάζουμε σε λίγες ημέρες τις εκλογές δύσκολα μπορω να διακρίνω φαινόμενα που να μου δείχνουν ότι στο σύνολο της αυτη η κοινωνία μπορεί ή θέλει ν αλλάξει κάτι.

Υπάρχει κάτι πολύ διφορούμενο στις επιλογές μας.

Το ζητούμενο δεν είναι αν η αριστερά μπορεί ν αλλαξει τα πράγματα. Αυτό πιά στη φάση που είμαστε θεωρείται ιστορικά αναγκαίο είτε πετύχει είτε όχι.

Το πιό ανησυχητικό φαινόμενο κατα μένα είναι η επανάληψη του συμπτώματος όπως θα λέγαμε.

Από κλινικής απόψεως σίγουρα είναι αναμενόμενο σε μία κοινωνία που δεν της δόθηκε η ευκαιρία  ν αποφασίσει ανεπηρέαστη και να υπάρχει δικαιοσύνη στη διάχυση της πληροφορίας.  Και ίσως από κάποια άλλη άποψη θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι ο «ασθενής» έστω κάτω από αυτές τις σνθήκες φαίνεται να θέλει να προχωρήσει πρός κάτι καλύτερο, έστω και αν αυτό το κάνει στα τυφλά και λίγο από ένστικτο.

Όταν μετά από τόσα χρόνια στερήσεων μια κοινωνία φαίνεται να χρειάζεται την όποια αλλαγή τότε καμία εξουσία δεν έχει το δικαίωμα να της το αρνείται και να την κρατάει με τεχνάσματα αγκυλωμένη στο σύμπτωμα.

Συμβαίνει κάποιες φορές να έχουμε στο γραφείο ανθρώπους σε θεραπεία και ενώ εκείνοι κάνουν τις προσπάθειες τους τότε στο περιβάλλον τους άλλοι άνθρωποι προσπαθούν με υποσχέσεις να τους κρατήσουν «πίσω¨ τάζοντας τους έμεσα το σύμπτωμα στο οποίο πάντοτε υπάρχει ένα ποσοστό απόλαυσης αλλά και ένα μεγάλο ποσοστό ενοχής που θεωρείται απαραίτητο συστατικό στη διατήρηση της υπάρχουσας αγκύλωσης..

Αγκύλωση θα ήταν να μην θέλουμε να ανακατέψουμε την τράπουλα μετά από τόσα χρόνια. Να ξεφύγουμε από μια συνολική αποτυχία και μιζέρια. Απλά και μόνο επιλέγωντας να κοιτάξουμε αλλού από ανάγκη και μόνο να ακουστεί και κάτι διαφορετικό από μια επαναλαμβανόμενη συζήτηση του τύπου «έχουμε λεφτά» ή «δεν έχουμε λεφτα».

Αναφέρομαι περισσότερο σε μία δικτατορία της πληροφορίας που υποστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια κ η οποία για μένα αναδείχτηκε ως το μείζον θέμα της λεγόμενης πτωχευσης της χώρας μας. Πτωχεύσαμε από λόγο περισσότερο παρά από τις αγορές.

Εγκλωβιστήκαμε σε μια διαλεκτική του λόγου γύρω από θέματα όπως, μπαινω βγαινω στο ευρώ, έχω δεν εχω χρήμα, παιρνω δεν παιρνω δόση, δουλευω ή τεμπελιάζω και τόσα άλλα δίπολα που ένας φυσιολογικός άνθρωπος δε θα μπορούσε να διαχειριστεί στο μυαλό του ζώντας ταυτόχρονα και αντιμετωπίζωντας πραγματικές δυσκολίες στην καθημερινή του ζωή και περιμένοντας το βράδυ να πληροφορηθεί και να διαμορφώσει άποψη για το τι στο καλό συμβαίνει τελικά στον κόσμο.

Και νομίζω για πρώτη φορά στη σύγχρονη τηλεοπτική ιστορία της χώρας μας υπήρξε ένα τεράστιος συντονισμός και συνεργασία των λεγόμενων βαρώνων της πληροφορίας μεταξύ τους! Τα 5 μεγαλύτερα πανελληνιας εμβέλειας κανάλια αλλά και η κάποτε κρατική ΕΡΤ που μεταμορφώθηκε εν μια νυκτί στο περίεργο μόρφωμα της ΝΕΡΙΤ (κι αυτό ήταν πολύ συνειδητή απόφαση) αποφάσισαν να συμπλεύσουν σε μια κοινή γραμμή άλλοτε διακριτικά και άλλοτε τόσο ξώφθαλμα που ο τηλεθεατής αδυνατούσε να πιστέψει αυτό που άκουγε οπότε και το κατάπινε αμάσητο.

Η διάχυση λοιπόν της πληροφορίας είναι απόλυτα ελεγχόμενη από τους μεγαλύτερους διαχειριστές της και είναι σχεδόν αδύνατον να διακρίνει κανείς που είναι ο χειρισμός και που είναι η αλήθεια καθώς αυτή σερβίρεται μεν αλλα σε πολύ μικρές δόσεις και χάνεται στο σύνολο της πληροφόρησης.

Σχεδόν τίποτε απο τα τεκτενόμενα της κρίσης και τις όποιες αποφάσεις πάρθηκαν σε επίπεδο θεσμών δεν παρουσιάστηκε στις πραγματικες του διαστάσεις.

Αναρωτήθηκα πολλές φορές γιατί τέτοια συμφωνία σε επίπεδο λόγου και πληροφοριας? Τι είναι αυτό που θα ήθελαν να διατηρηθεί αλώβητο ενω ο κόσμος γύρω μας καταρρέει ή τέλος πάντων τείνει στο να αλλάξει κατευθυνση? Αναπόφευκτα οι συνειρμοί πάνε στη διατήρηση του συμπτώματος… Σε κάποια άλλα χρόνια καταλάβαινες ότι μεταξύ κάποιων καθεστωτικών καναλιών υπήρχε μια σχετική διαφοροποίηση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Τα 5 τελευταία χρόνια πια περάσαμε σε μια ομογενοποίηση σε έναν μη διαχωρισμό ή σε μια συγχώνευση τόσο ισχυρή που θυμίζει σχεδόν παραλήρημα.. Όλες οι πηγές της πληροφόρησης, εκείνες δηλαδή που θα διαμορφώσουν το απαραίτητο εκείνο 10 τοις εκατό του εκλογικού σώματος που θα ειναι χρήσιμο για τη διατήρηση της «μη αλλαγής»,  θυμίζουν όσο και να ακουστεί τραβηγμένο Βόρεια Κορέα.

Με μια πρόχειρη ματιά στο διαδίκτυο μαθαίνει κανείς τόσο τους ιδιοκτήτες των καναλιών όσο και τις συναφείς εταιρίες τους που δρατηριοποιούνται σε άλλους χώρους και έχουν συμφέρον ακόμη στο να παραμείνουν στην κορυφή. Είναι τουλάχιστον προσβλητικό όμως για τον μέσο τηλεθεατή και αναγνώστη να μην έχει τη δυνατότητα να μπορέσει σε μια τόσο κρίσιμη καμπή της ιστορίας να έχει μια συνολική και ειλικρινή άποψη και γνώμη.

Το αποκορύφωμα όλης αυτής της ιστορίας συνέβη τους τελευταίους μήνες με τη δημιουργία ενός κόματος «σφραγίδας».. Το λεγόμενο και «Ποτάμι». Ο τρόπος δημιουργίας του θα πρέπει στο μέλλον να διδάσκεται στις σχολές δημοσιογραφίας ώστε να ενδυναμωνεται ο ναρκισσισμός νέων δημοσιογράφων για το που μπορούν να φτάσουν με το «τίποτε». Ένας σχηματισμός βγαλμένος απ ευθείας από διοικητικά συμβούλια καναλαρχών με μοναδικό σκοπό την «ανάσχεση» του εκλογικού σώματος και τίποτε άλλο. Ένα ανάχωμα που γεννήθηκε την συγκεκριμένη χρονική στιγμή όπου η φαρέτρα του συμπτώματος είχε αδειάσει από επιχειρήματα. Και γεννήθηκε ένα «πρόσχημα».

Καταλαβαίνουμε ότι ένα κόμμα χωρίς παρελθόν δεν μπορεί εν τη γενέσει του να αποκτά ποσοστά εκλογιμότητας και απήχησης σαν να ήταν τόσα χρόνια στον στίβο της πολιτικής. Παρά και μόνο αν την εικόνα του τη διαχειρίζονται εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για τη διαμόρφωση της εκλογικής «γνώμης».

Υπάρχεις αν σου δώσω εγώ τη δυνατότητα να υπάρξεις. Στο πέρασμα του χρόνου πιθανόν να «ξεχάσουμε» γιατί δημιουργήθηκε αυτό το μόρφωμα τη συγκεκριμένη χρόνική στιγμή. Άλλωστε στη λήθη είναι βασισμένοι οι ισχυρότεροι ψυχικοί μηχανισμοί διατήρησης της ισσοροπίας μας. Και δεν έχει και τόση σημασία αν ένα τετοιο εγχείρημα θα διατηρηθεί ή όχι στο μέλλον.

Σημασία έχει να αναρωτιώμαστε συνεχώς αν αυτό που πιστευουμε ή νομίζουμε ότι πιστεύουμε είναι αποτέλεσμα διεργασίων κριτικής σκέψης και φιλτραρίσματος γιατί αυτό που πιστεύουμε είναι και ο καθρέφτης μας προς τα έξω.

Και τους μηχανισμούς αντανάκλασης της αυτοεικόνας μας όπως αυτή διαμορφώνεται από εξωτερικούς παράγοντες οι άρχοντες της πληροφορίας τους γνωρίζουν καλύτερα από εμάς.

 

 

 

 

 

 

«Προεδρευομένη Δημοκρατία»

Εικόνα

 

 

 

 

Τελικά δεν μπορείς να μην συνδέεις κοινωνικά φαινόμενα με τις εκφάνσεις του ψυχισμού.

Η πραγματικότητα σε κάποιες περιόδους δεν σ αφήνει να μην ασχοληθείς με το κοινωνικό και είναι σαν να σε αναγκάζει να το αναγάγεις στο ψυχικό.

Μετά το πέρας των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών αλλά και των ευρωεκλογών βρεθήκαμε μπροστά σε μια άνοδο της Χ.Α. που μέσα μας μπορεί κ να μην την περιμέναμε. Τα media, βούτυρο στο ψωμί τους ώστε να γεμίσουν τα δελτία τους ώστε να αρχίσουμε άλλον έναν γύρο ανούσιων κατά μένα αναλύσεων για το τις πταίει επιτέλους κι αυτό το μόρφωμα αντί να πάρει τον κατήφορο ενίσχυσε τα ποσοστά του..

Στα δύσκολα ερωτήματα καμιά φορά η απάντηση είναι μπροστά μας αρκεί να γυρίσουμε και να την κοιτάξουμε.

Και σ αυτή την περίπτωση η απάντηση ήρθε από κάπου αλλού και μας φώναζε να την αναγνωρίσουμε.

Ο Πειραιάς και ο Βόλος μας έδωσε ένα χαστούκι το οποίο είναι τόσο ηχηρό ώστε επιστρατεύσαμε όλες μας τις άμυνες και τις εκλογικεύσεις μας για να μην πάρουμε το μήνυμα. Δεν θέλουμε να το ακούσουμε, δεν θέλουμε να το συνειδητοποιήσουμε και προπαντός όταν οι άμυνες σε κάτι τόσο προφανές ενεργοποιούνται υποκρύπτουν από κάτω τόσο την επιθυμία όσο και την ενοχή για την επιθυμία..

Δεν νομίζω ότι θα έχει κάποιο νόημα να μπω σε μια διαδικασία να αναλύσω με ψυχολογικούς όρους τις περσόνες των δύο προέδρων. Άλλωστε οι τοπικές κοινωνίες που τους εξέλεξαν μας είπαν σαφώς με την επιλογή τους ότι έχουν και κοντή μνήμη αλλά και ισχυρούς μηχανισμούς άμυνας να μας αντιπαραβάλλουν. Και όπου οι άμυνες ενεργοποιούνται τότε το θεραπευτικό αποτέλεσμα μπαίνει σε δοκιμασία μιας και η επιθυμία είναι ισχυρότερη της λογικής. Άλλωστε το κείμενο απευθύνεται σε αυτούς και μόνο που μπορούν να δουν πίσω από το αποτέλεσμα και σε όσους θα ήθελαν να κάνουν μια αναγωγή το πως δύο δημοκρατικά εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες εξηγούν το φαινόμενο του φασισμού στην καρδιά του νεοέλληνα.

Το μόνο εν συντομία που θα θελα να παραθέσω είναι ότι ο μεν ένας αντιπροσωπεύει την έννοια του τραμπουκισμού με το μανδύα του τίμιου ντόπιου που αγαπά την ομάδα του και ο δε άλλος την δύναμη του κατέχοντος το χρήμα που παρακάμπτει με αυτό το οποιοδήποτε εμπόδιο.

Άρα η βία και η δύναμη του χρήματος, με την οποία παρακάμπτουμε την όποια ανθρώπινη αξία μας ενώνει, είναι δυο έννοιες με τις οποίες ο κάθε Έλληνας θα ήθελε να συνταχθεί σε περιπτώσεις που αυτή του η επιλογή θα αφορά την αυλή του και το σπίτι του.

Έξω από το σπίτι μας είμαστε δημοκράτες αλλά όταν καλούμαστε να βάλουμε αυτή τη δημοκρατία μέσα στο σπίτι μας τότε προτιμούμε να φορέσουμε μια άλλη μάσκα.

Αν μη τι άλλο αυτό υποδεικνύει ένα βαθύ διχασμό τον οποίον ακόμα και εμείς δεν είμαστε σε  θέση να τον ερμηνεύσουμε πέρα από τον να τον αναγνωρίσουμε.

Θέλουμε δηλαδή να μας εκπροσωπούν τόσο η βία όσο και η δύναμη. Όσο πιο βίαιος κ δυνατός είναι ο εκπρόσωπος μας (άρα και η προβολή μας ως αναπαράσταση του εαυτού μας) τόσο ταυτιζόμαστε μαζί του δείχνοντας από κάτω πόσο αδύναμοι νοιώθουμε και ανυπεράσπιστοι. Το αδύναμοι και ανυπεράσπιστοι όμως είναι και η αντίθετη όψη του ίδιου νομίσματος. Δηλαδή επιθετικοί και καταστροφικοί απέναντι στους άλλους. Αρκεί οι άλλοι να είναι από το διπλανό χωριό. Και όπου «διπλανό χωρίο» επιλέγουμε κατά περίπτωση και κατά πόσο μας συμφέρει. Διπλανό χωριό μπορεί να είναι η διπλανή πόλη, ο γείτονας, ο συνάδελφος μας, ο θείος μας, οι γονείς μας, ο σύντροφός μας και ούτω κάθε εξής..

Δεν στέκομαι τόσο στο χαρακτηριστικό της αδυναμίας όσο στο στοιχείο της «αρπαγής» με τη βία. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ηδονή που υποκρύπτει την ενοχή που προανέφερα. Θέλουμε να αρπάξουμε με τη βια αυτό που μας στερούνε καταστρέφοντας μάλιστα και ότι σταθεί εμπόδιο απέναντι μας. Σαν λαός φαίνεται να περνάμε τα τελευταία 200 χρόνια μια παρατεταμένη περίοδο στέρησης, θυμού και επιθετικότητας στο διπλανό μας.

Οι ταυτίσεις μας με βίαιους και άνομους ανθρώπους δείχνει αυτό που θα θέλαμε να είμαστε αλλά δεν τα καταφέρνουμε, και το πόσο μειονεκτικά νοιώθουμε μέσα μας.

Τα παραδείγματα στην ιστορία άπειρα. Ταυτιζόμαστε με τους κοτζαμπάσηδες όσο αυτοί μας εξασφάλιζαν το κατιτίς στη γεωγραφική περιοχή που ανήκαμε, τους βίαιους συνεργάτες των Γερμανών τους κάναμε κυβερνητικούς υπαλλήλους μετά τον εμφύλιο, στην επταετία σιωπηρά αποδεχθήκαμε την πλήρη αποδιάρθρωση του κρατικού μηχανισμού και την επιλεκτική εύνοια που αυτή μας παρείχε κατά περίπτωση. Στα ηρωϊκά 80΄s του Ανδρέα ο ισχυρός Μένιος  ξεψυχούσε στο ειδικό δικαστήριο κ αυτό δεν μας ταρακούνησε ότι όλα είναι μια φούσκα …Όταν ήρθε η πραγματική φούσκα του ισχυρού χρηματιστηρίου που κατέρρευσε σε μια νύχτα ούτε και αυτό μας ταρακούνησε. Όταν ένας σύγχρονος πολιτικός ανακάλυψε τους «άλλους» νταβατζήδες ξαφνικά και γι αυτό τον κάναμε πρωθυπουργό ελπίζοντας να μας φέρει τους δικούς του! Και νομίζω άθελα του αυτή ήταν και η πιο ουσιαστική συνεισφορά του στη σύγχρονη ελληνική ιστορία! Τοποθέτησε τον νεοέλληνα στη σωστή του θέση..

Ενστικτικά είμαστε ανεξέλεγκτοι και κηδεμονευμένοι από ισχυρούς άνομους. Υπό την σκέπην τους καλύπτουμε και συγκαλύπτουμε τα όποια μας επιθετικά ένστικτα για τους άλλους. Οι κλέφτες και οι αρματολοί μας τείνουν χέρι βοηθείας σε κάθε στροφή της σύγχρονης ιστορίας μας με αντίτιμο την υποταγή μας σε αυτούς. Κι εμείς τους τοποθετούμε σαν τον άλλον μας εαυτό στην εξουσία που ποτέ δεν θα έχουμε. Γι αυτό και για άλλα πολλά ας μην ψάχνουμε πολύ μακριά γιατί ο φασισμός μας μπήκε και στη βουλή.

Πρώτα πέρασε από το σπίτι μας του ανοίξαμε την πόρτα και την κλείσαμε στο γείτονα..

Κι απ ότι φαίνεται η Ελλάδα είναι γεμάτη τόσο από λιμάνια όσο και από προέδρους!

Οι…καθαρίστριες….

 

Εικόνα

 

 

 

 

Για κάποιο λόγο που ποτέ δεν θα μάθουμε, το πογκρόμ των διώξεων χάριν της εξυγίανσης του δημοσίου τομέα στόχευσε αρχικά ένα μεγάλο αριθμό εργαζομένων γυναικών στην καθαριότητα των δημοσίων κτιρίων.

Από τότε όταν λέγαμε και ακούγαμε τη λέξη καθαρίστριες αμέσως το μυαλό μας πήγαινε σε ένα μάτσο γυναίκες που κάθε ημέρα έτρεχαν στο κέντρο της Αθήνας και φώναζαν για τη χαμένη δουλειά τους. Συνηθίσαμε από ένα σημείο και μετά να θεωρούμε δεδομένο ότι αυτές οι γυναίκες θα βρίσκονται κάθε ημέρα στους δρόμους και θα διαμαρτύρονται. Μέχρι και η τρόικα τις έμαθε και ακόμη περισσότερο οι διμοιρίες έξω από το ΥΔΜΗΔ όπου και τους έκαναν τη ζωή δύσκολη για ένα μεγάλο διάστημα..Τελικά οριστικοποίησαν την παρουσία τους στο υπουργείο οικονομικών και σχεδόν έγιναν ένα με το κάδρο αυτού του κτιρίου. Στην πορεία σχεδόν ξεχάσαμε γιατί αυτές οι γυναίκες βρίσκονται συνέχεια στο δρόμο. Στο πίσω μέρος του μυαλού μας όμως νοιώθαμε ήσυχοι που τουλάχιστον αυτές «κάθε ημέρα» έπρεπε να είναι εκεί έξω και να φωνάζουν..

Υπήρξαν τους τελευταίους μήνες αρκετές κατηγορίες υπαλλήλων που βγήκαν σε διαθεσιμότητα με την προοπτική της απόλυσης. Ποιος δεν θυμάται του καθηγητές των ΕΠΑΛ, τους σχολικούς φύλακες, τους διοικητικούς των Πανεπιστημίων, τη δημοτική αστυνομία κ τόσους άλλους σε άλλες κατηγορίες που ίσως δε θα μάθουμε ποτέ..

Κάπου όμως απ ότι αποδείχθηκε και εξ αιτίας της συνεχόμενης παρουσία τους στα μμε και στα social media οι καθαρίστριες εδραιώθηκαν ως σύμβολο.

Το οργανωμένο κράτος επάνω στον πανικό των απολύσεων που είχε υποσχεθεί στους ξένους πρότεινε αυτή την ομάδα εργαζομένων εκτός των άλλων. Δεν καταλάβαμε ποτέ ποιο θα ήταν το όφελος και μάλιστα οι εκπρόσωποι των υπουργείων δεν υπερασπίστηκαν αυτή την επιλογή τους ώστε να μας αποδείξουν ότι είχαν δίκιο. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε γιατί στόχευαν αυτές τις γυναίκες. Και η έλλειψη από μεριάς κράτους της στοιχειώδους εκλογίκευσης αυτής της επιλογής στα μάτια του κόσμου δείχνει την έλλειψη οποιασδήποτε ενσυναίσθησης για τον πόνο που μπορεί να προκαλεί.

Γιατί είναι γυναίκες είναι το πρώτο που σκεφτόμαστε.. Επίσης γιατί το επίπεδο μόρφωσης τους είναι το πολύ μέχρι απολυτήριο λυκείου με τις περισσότερες να έχουν προσληφθεί στην κατηγορία Υ.Ε. (υποχρεωτικής εκπαίδευσης).

Άρα στο ασυνείδητο κομμάτι των δυο υπεύθυνων υπουργών (Στουρνάρα και Μητσοτάκη) και των συμβούλων τους  η γυναίκα και η χαμηλή μόρφωση είναι εύκολοι στόχοι που εξασφαλίζουν την απουσία αντίστασης εξ αιτίας της μειονεκτικής τους θέσης. Γιατί π.χ. αντί για τις 598 περίπου γυναίκες της καθαριότητας δεν έψαξαν να βρουν αντίστοιχα 598 γυναίκες με διδακτορικό στο δημόσιο τομέα και να της ξηλώσουν?..  μήπως γιατί μια υψηλά μορφωμένη γυναίκα φαντάζει πιο απειλητική για εκείνους? κι αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ..

Πιο έμπειροι από εμένα άνθρωποι της ψυχανάλυσης θα μπορούσαν να εξηγήσουν τι σημαίνει στο φαντασιακό ενός άνδρα η απειλή μιας γυναίκας «ενισχυμένων» προσόντων αλλά και ακόμη πως ο φόβος μιας τέτοιας απειλής μετατρέπεται γρήγορα σε σαδισμό έναντι μιας γυναίκας θεωρητικά πιο ανυπεράσπιστης.. Δηλαδή γιατί ένα αρσενικό κράτος σε κατάσταση πανικού που απειλείται ο χαμένος από χέρι «φαντασιακός» φαλλός του επιτίθεται με τόση μανία στην γυναίκα που τον καθάριζε???…..

Κι εδώ κατ εμέ είναι το σημείο που μου προξένησε τη μεγαλύτερη απορία!

Σίγουρα εδώ υπάρχει ένας συμβολισμός. Έχουμε τη γυναίκα που μας καθαρίζει, τις βρομιές μας και το πως νοιώθουμε απέναντι σε αυτές τις βρομιές.. Και αντί ως κράτος να αναλογιστούμε από που προέρχονται αυτές οι βρομιές και αν τελικά είναι τόσο ανεπιθύμητες όσο νομίζουμε εξαφανίζουμε με μια κίνηση τον ενδιάμεσο που προσπαθεί να μας κατευνάσει τα άγχη ότι ο κόσμος τελικά δεν είναι τόσο «λερός»  όσο νοιώθουμε μέσα μας..Όλα αυτά βέβαια σε ένα καθαρά συμβολικό επίπεδο που εκφράζεται ασυνείδητα στην άτυχη αυτή κατηγορία εργαζομένων από μια εξουσία που έχει χάσει το μέτρο. 

Τα παράγωγα του φαγητού (κόπρανα) όταν αποβάλλονται από το βρέφος και αντίστοιχα καθαρίζονται από τη γυναίκα τροφό  (μητέρα συνήθως) χρησιμοποιούνται και ως μέσο προσέλκυσης του ενδιαφέροντος του φροντιστή μας. Κάποιες φορές επειδή ακόμη το μωρό δεν έχει λόγο να εκφραστεί  ή τα κρατάει μέσα του ή απλά τα «σκορπάει» ώστε να εισπράξει ακόμη μια φροντίδα από το πιο προσφιλές για εκείνο πρόσωπο. Είναι μια διαδικασία που εξοικειώνει το μωρό με τον έξω κόσμο σιγά σιγά και η μητέρα το βοηθάει με τη φροντίδα της να έρθει σ επαφή με αυτόν με το λιγότερο δυνατό φόβο.

Στην περίπτωση των συμπαθέστατων και αγαπημένων φαντάζομαι για όλους μας καθαριστριών του δημοσίου τομέα από πλευράς οργανωμένου (παλινδρομημένου για μένα) κράτους, δυστυχώς έχουμε μια ανησυχητική εξέλιξη..

Το κράτος δεν θέλει να γνωρίσει τον έξω κόσμο. Θέλει να κλειστεί στον εσωτερικό του κόσμο  φοβούμενο και απειλούμενο. Θέλει να κυλιστεί στα «κόπρανα» του και αν είναι δυνατόν να τραφεί από αυτά. Μισεί και επιτίθεται σε οτιδήποτε μπορεί να το φέρει σ επαφή με την πραγματικότητα. Κι επειδή ακόμη δεν έχει τη δύναμη να επιτεθεί στον εαυτό του επιτίθεται σ αυτόν που το φροντίζει!

Το ελληνικό κράτος που ζούμε αυτή την περίοδο βρίσκεται σε κατάσταση μόνιμου φόβου. Δεν θέλει να μεγαλώσει. Θέλει να παραμείνει βρώμικο και ατελές. Στην ουσία σιχαίνεται την ύπαρξη του και προσπαθεί να την εξοντώσει.

Δεν ξέρουμε καμία περίπτωση μέχρι τώρα όμως βρέφους που να επέζησε εξαφανίζοντας στη φαντασία του το πρόσωπο που το φροντίζει.

Υπάρχουν αρκετές τέτοιες περιπτώσεις ενηλίκων όμως κλεισμένες σε ψυχιατρικά ιδρύματα…

Μας αξίζει όμως ως λαός ο «εγκλεισμός μας»?

Το βλέμμα της κυρίας Δέσποινας, στην φωτογραφία στην αρχή του κειμένου, με έπεισε από τότε που το είδα ότι μια τέτοια προοπτική για όσο υπάρχουν τέτοιες ματιές είναι απίθανο να συμβεί…

Αρκεί να το σεβαστούμε!

 

 

Αυτοχειρία ή αυτοκαταστροφή?

ελληνικη παιδεια αυτοχειρια

 

Διάβασα πρόσφατα ένα άρθρο ενός έγκυρου περιοδικού σχετικά με τη σύνδεση του ποσοστού των αυτοκτονιών με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Κατά πόσο δηλαδή ένας αριθμός αυτόχειρων επέλεξε αυτή τη «λύση» με κύρια αφορμή την οικονομική εξαθλίωση και υποβάθμιση του βιοτικού μας επιπέδου τα τελευταία χρόνια. Αυτή είναι μια κουβέντα που έχει ανοίξει εδώ και μερικά χρόνια. Δεν έχουμε ασφαλή συμπεράσματα και δεν νομίζω να αποκτήσουμε και ποτέ. Καθ όσον το θέμα της αυτοκτονίας είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο φαινόμενο έτσι ώστε να μπορέσουμε ποτέ να απαντήσουμε στο ερώτημα «για ποιους λόγους αυτοκτονούν οι άνθρωποι..»

Όμως αυτόματα έκανα μια σκέψη την οποία και δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω και γι αυτό γράφω αυτό το σύντομο κείμενο.

Η έρευνα αφορούσε τους αυτόχειρες. Δηλαδή τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι συνειδητά έβαλαν ένα τέλος στη ζωή τους σε συγκεκριμένο χρόνο, τόπο και με συγκεκριμένο τρόπο. Αυτοί οι άνθρωποι δηλαδή μας δήλωσαν από μόνοι τους, μέσα από αυτό το απονενοημένο διάβημά τους την πρόθεση τους να εγκαταλείψουν τον κόσμο για συγκεκριμένους λόγους . Με αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους φαίνεται ότι τα πάμε καλά… Δεν έχουμε ερωτήματα γιατί «ξέρουμε». Άλλο αν δεν συμφωνούμε με την επιλογή τους και με την κοσμοθεωρία τους. Είναι όμως, όπως και να το κάνουμε ταξινομημένοι. «Αυτόχειρες». Είμαστε ασφαλείς απέναντι τους γιατί εμείς δεν είμαστε και επιπλέον δεν συμφωνούμε κιόλας με αυτή την επιλογή (τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς).

Αναρωτήθηκα όμως, τι είναι τελικά η αυτοκτονία? Στην ουσία είναι η επίσπευση του μοιραίου με έναν πολύ άμεσο και γρήγορο τρόπο. Δηλαδή ο αυτόχειρας επιλέγει τη φυσική του εξόντωση επιτιθέμενος πολύ αποτελεσματικά και γρήγορα στον ίδιο του τον εαυτό και του επιφέρει τον θάνατο με «συνοπτικές διαδικασίες». Κάτι σαν μια αυτό-εκτέλεση ας μου επιτραπεί ο όρος..

Ανέφερα πριν ότι εμείς οι υπόλοιποι νοιώθουμε ασφαλείς απέναντι στους αυτόχειρες γιατί μας βοήθησαν, με τον τρόπο με τον οποίο επέλεξαν να φύγουν από τη ζωή, να αποφασίσουμε ότι εμείς δεν συμφωνούμε με μια τόσο παράλογη επιλογή.     Φαντάζομαι ότι είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο όπου τελικά μετά από μια αυτοκτονία είπαν: «Είχε δίκιο τελικά».. Αν το έλεγαν τότε θα άφηναν ένα παράθυρο ανοιχτό για τους εαυτούς τους στο μέλλον. Κι αυτό δεν το θέλει κανένας μας!

Στην πραγματικότητα όμως αυτό που πραγματικά με προβλημάτισε είναι ότι οι αυτόχειρες τελικά με αυτή τους την επιλογή μας «θολώνουν» τα νερά!! Μας αποπροσανατολίζουν και φαίνεται να μας ρίχνουν και λίγη στάχτη στα μάτια.. Γιατί μπροστά στην έννοια του θανάτου, αυτό το τόσο ανεξήγητο για εμάς φαινόμενο αλλά και συγχρόνως τόσο φοβικό για την ύπαρξη μας οι αυτόχειρες τακτοποιούν το «εγώ» μας μια χαρά. Μην ανησυχείτε μας λένε. είμαστε εμείς εδώ έτσι ώστε να σας καθησυχάσουμε ότι δεν θα βρεθείτε σε αυτή την πλευρά που είμαστε εμείς. ‘Ετσι λοιπόν συνεχίζουμε τη ζωή μας ήσυχα γιατί κάποιοι άλλοι (ευτυχώς για εμάς) επιλέγουν αυτή τη μέθοδο θανάτου την οποία και κατακρίνουμε «θανάσιμα»..

Έτσι λοιπόν αφού έχουμε διαχωριστεί από εκείνους μπορούμε ανενόχλητοι να συνεχίσουμε τη ζωή μας πεπεισμένοι ότι εμείς δεν επιτιθέμεθα στον εαυτό μας τόσο παράλογα και άμεσα. Είμαστε απενοχοποιημένοι ότι προωθούμε τη ζωή μας και προστατευόμαστε από το θάνατο όπως μπορούμε! Και για το θεό δηλαδή δεν είμαστε και τόσο παράφρονες έτσι ώστε να ανέβουμε π.χ. στον 6ο όροφο και να βουτήξουμε με το κεφάλι κάτω..

Πριν ένα μήνα κατέβαινα την Πανεπιστημίου με τη μηχανή μου στην αριστερή λωρίδα. Με προσπέρασε από τα αριστερά μια άλλη μηχανή με αρκετή ταχύτητα. Ακαριαία μου πέρασε από το μυαλό ότι η ταχύτητα που είχε αναπτύξει ήταν υπερβολική για την κίνηση που είχε ο δρόμος και δεν εξυπηρετούσε σε τίποτε από άποψη μετακίνησης μια τέτοια ταχύτητα μιας και το επόμενο φανάρι θα μας έκανε να συναντηθούμε με τον αναβάτη. Δεν προλάβαμε όμως να συναντηθούμε. Ο μοτοσικλετιστής πήγε και καρφώθηκε στο πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου που έστριβε. Ούτε που πρόλαβε να δει το φλας που είχε ανάψει. Μιας και δεν φορούσε κράνος απογειώθηκε στον αέρα και έπεσε ακίνητος στο οδόστρωμα. Κατάλαβα ότι ήταν νεκρός. Αργότερα (ευτυχώς) έμαθα ότι το ασθενοφόρο τον μετέφερε ζωντανό στο νοσοκομείο και μετά από 15 περίπου ημέρες αποσωληνώθηκε και το πιο πιθανό είναι να συνήλθε από το κώμα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν.. Ήταν μια έμμεση απόπειρα? Όχι βέβαια θα σου πει ο αναβάτης.. Και δίκιο θα έχει. Αυτό που στ αλήθεια θα πρέπει να μας προβληματίσει όμως τελικά είναι ότι η ασφάλεια που νοιώθουμε απέναντι στους κατ επάγγελμα αυτόχειρες είναι πλασματική! Η ροπή μας προς το θάνατο ή την αυτοκαταστροφή είναι μια συνεχής πάλη με τον εαυτό μας και τις περισσότερες των περιπτώσεων επιλέγουμε ασυνείδητα να οδηγηθούμε αργά αλλά σταθερά προς τη φυσική μας εξόντωση ή την ψυχική μας θνησιμότητα. Κάπου στο ενδιάμεσο λέμε στο εαυτό μας ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο μιας και δεν έχουμε καμία πρόθεση να αφαιρέσουμε τη ζωή μας από μόνοι μας «μονομιάς».. Και μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα..

Αναρωτηθείτε μόνο αν ο τελευταίος γνωστός σας που έφυγε με εγκεφαλικό σε νεαρή σχετικά ηλικία ήταν «δύσκολος» χαρακτήρας…

Αύγουστος μέσα στο Μάρτη.

 ΠΕΝΑ

Χθές 6 Μαρτίου του 2014 παρακολουθήσαμε το δημόσιο διασυρμό ενός ομοφυλόφιλου άνδρα  από έναν δημοσιογράφο συστημικού μέσου ενημέρωσης. Ο δημοσιογράφος αυτός είναι γνωστός τόσο στην τηλεόραση όσο και στο ραδιόφωνο εδώ και πολλά χρόνια. Ο λόγος που είναι γνωστός βέβαια δεν έχει να κάνει με την επαγγελματική του επάρκεια ή ικανότητα. Περισσότερο τα κανάλια που τον έχουν φιλοξενήσει χρόνια τώρα του δίνουν χρόνο και δουλειά γιατί έχει έναν τρόπο παρουσίασης και ομιλίας σχεδόν θεατρικό με δόσεις υπερβολής που πολύ συχνά προκαλεί το γέλιο στα όρια της γραφικότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ρεπορτάζ του πριν αρκετά χρόνια όπου εμφανίστηκε με κοτόπουλα στο χέρι και φώναζε μπροστά στην κάμερα νομίζοντας ότι έτσι το θέμα του θα αποκτήσει περισσότερη τηλεθέαση. Παράλληλα συμμετέχει σφήνα σε δελτία ειδήσεων σχολιάζοντας την επικαιρότητα νομίζοντας ότι βρίσκεται στο καφενείο της γειτονιάς του με τους φίλους του.

Σε μία πολύ δύσκολη για όλους μας εποχή οι όποιες ακραίες μας πτυχές δοκιμάζονται και φαίνεται ότι οξύνονται και βγαίνουν στην επιφάνεια πλευρές μας που σε μια άλλη περίοδο θα ήτανε σε ύφεση..

Ο δημοσιογράφος χωρίς να έχει κάποιο δημόσιο διάλογο με τον άνδρα τον οποίο στηλίτευσε και χωρίς ο συγκεκριμένος άνδρας να έχει δηλώσει πολιτικά ενεργός (το αντίθετο μάλιστα) επιλέχθηκε ώστε να σχολιαστεί σε μια πολιτική εκπομπή με μια διάθεση περιπαιχτική και υποτιμητική για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις.

Άρα δεν υπήρξε μεταξύ αυτών των δύο κάποια προϋπάρχουσα λεκτική συναλλαγή που θα πυροδοτούσε την επιθετικότητα του δημοσιογράφου.

Φαίνεται λοιπόν ότι φαντασιωσικά και μόνο ο δημοσιογράφος ένοιωσε την ανάγκη από ένα βήμα πολιτικού λόγου να αναφερθεί και να τονίσει πόσο περισσότερο άνδρας νοιώθει από κάποιον άλλο που προτιμάει τους άλλους άνδρες ως ερωτική συντροφιά.

Το πλαίσιο και μόνο είναι παράδοξο τόσο ώστε να εγείρει ερωτήματα. Γιατί κάποιος νοιώθει την ανάγκη να αναφερθεί στην υπόσταση του φύλου του μέσα από μια δημόσια συχνότητα? Και μάλιστα η σύγκριση του έγινε με μέτρο κάποιον που δεδηλωμένα αναλαμβάνει το κόστος να εκθέσει τον ανδρισμό του έτσι όπως αυτός τον καταλαβαίνει.

Δηλαδή με απλά λόγια το φυσικό θα ήταν ένας άνδρας να ήθελε να προβάλλει τον ανδρισμό του συγκρινόμενος με κάποιον όπου έχει τις ίδιες με εκείνον προτιμήσεις και στη συνέχεια να προσπαθήσει να θεωρηθεί εκείνος καλύτερος ή όχι.. Αυτό δηλαδή που στην εφηβεία μας και λίγο αργότερα θέλαμε να συμβαίνει έτσι ώστε να επιβεβαιώναμε την όποια μας αξία σε επίπεδο προσανατολισμού προς το άλλο φύλο.

Όταν όμως το κάνουμε χρησιμοποιώντας ως μέσο σύγκρισης έναν άνθρωπο που a priori την κυρίαρχη έννοια του ανδρισμού την έχει θέσει υπό αμφισβήτηση για τους δικούς του λόγους τότε αυτό που φαίνεται να μας απασχολεί τελικά είναι κατά πόσο σε σχέση με εκείνον εμείς «δεν είμαστε τόσο κοντα».. Για να εγερθεί όμως ένα τέτοιο ερώτημα θα πρέπει πρώτα να έχει προϋπάρξει ένα άλλο: «Πόσο κοντά είμαι?».

Και εν κατακλείδι αυτό είναι που βροντοφώναξε μέσα σε μια εκπομπή πολιτικού περιεχομένου ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος.

Τελικά δεν είμαι και τόσο άνδρας όσο νόμιζα.. Η αλήθεια είναι ότι δεν ρωτήθηκε από κανέναν σχετικά με αυτό του το συμπέρασμα..Φαίνεται να τον απασχολεί όμως τόσο έντονα έτσι ώστε να νοιώθει την ανάγκη να πείσει το κοινό του την ώρα που κάνει πολιτικό ρεπορτάζ..  Και αν λάβουμε υπ όψιν μας την τάση του για αυτο-γελοιοποίηση  που έχει τόσα χρόνια στον τηλεοπτικό χρόνο και χώρο έρχεται αυτή η τάση του να απαντήσει στα αγωνιώδη του ερωτήματα..  Ναι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο Κε δημοσιογράφε!

Ανθρώπινες άμυνες..Ή αλλιώς, ο φόβος της αλλαγής. Μέρος 1ο

Adams Robert-037

Όταν μιλάμε για άμυνες στην ψυχοθεραπεία σίγουρα δεν αναφερόμαστε σε κάτι το οποίο εμφανίζεται μόνο σε αυτή τη διαδικασία. Άρα πρόκειται κατ αρχάς για μια ψυχική διεργασία που προϋπάρχει και στην καθημερινότητα μας. Κι επειδή στην καθημερινότητα του καθένα δεν βρισκόμαστε παρατηρούμε το φαινόμενο αυτό στο πλαίσιο μιας θεραπευτικής σχέσης και μόνο εκεί μπορούμε να βγάλουμε τα όποια συμπεράσματα.

Κάνοντας μια απλή σκέψη θα λέγαμε ότι η άμβλυνση των αμυνών αποτελεί και το κλειδί σε μια διαδικασία θεραπευτική. Είναι ίσως το μόνο ζητούμενο και προαπαιτούμενο ώστε να θεωρηθεί ότι αυτή η διαδικασία “έπιασε τόπο”.

Δεν είμαι σίγουρος για το πόσο είναι στο χέρι κάθε θεραπευτή το να “επέμβει” σε αυτό. Ίσως περισσότερο θα έλεγα σκοπός του επαγγελματία είναι να διερευνήσει μέχρι που μπορεί να το φτάσει. Κι αφού διαπιστώσει τα όρια του ασθενούς τότε και μόνο τότε θα πρέπει να αναλογιστεί για ποιό λόγο υπάρχουν αυτά τα όρια και πόσο χρήσιμα είναι στον ασθενή το να τα διατηρεί.

Άλλωστε για κάποιο περίεργο λόγο ο ίδιος ο ασθενής χτύπησε την πόρτα μας έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του αυτό ακριβώς το πράγμα.. Να περιορίσει τις άμυνες του οι οποίες σε βάθος χρόνου έκαναν ένα μέρος της ζωής του, ή ακόμα και ολόκληρη τη ζωή του δυσλειτουργική για εκείνον. Σίγουρα δεν έκανε αυτό τον συνειρμό όταν ήρθε στο γραφείο μας.. Παραφράζοντας όμως την λογική του με ψυχολογικούς όρους δίνουμε αυτό το νόημα στο “απονενοημένο” εγχείρημα του να μπει σε “μπελάδες”.

Γιατί όπως και να το κάνουμε “μπελάς” είναι να θέλεις να περιορίσεις ή να διευρύνεις τα όρια σου ενώ τόσα χρόνια μια χαρά ζούσες με αυτά κάνοντας εξαιρετική παρέα μαζί τους.

Δεν είμαι σίγουρος ακριβώς για τον όρο άμυνες αν μπορούμε να βάλουμε έναν επιθετικό προσδιορισμό “προς τα μπροστά” ή “προς τα πίσω”. Δηλαδή αν αφορά κάτι που μας ωθεί σε μια ενεργητικότητα και μας ανοίγει το δρόμο για δράση ή αν πρόκειται για κάτι που μας συγκρατεί από τη δράση και μας περιορίζει. Σίγουρα δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις σε αυτό όποια κλινική κατεύθυνση κι αν έχει ο καθένας μας! Σε μια πρώτη σκέψη θα τολμούσα να πω και τα δύο.

Μας ωθεί σε μια ενεργητική συμπεριφορά η ενεργοποίηση των αμυνών μας. Από την άποψη της επιλεκτικότητας. Δηλαδή επιλέγουμε μέσα από μια ευρεία γκάμα εκείνη τη συμπεριφορά η οποία φαίνεται να μας αποδίδει τη μεγαλύτερη δυνατή ικανοποίηση σε μια  ή περισσότερες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε. Από αυτή την άποψη είναι ενεργητικές οι άμυνες μας. Και από την άλλη μπορεί άνετα να μας περιορίσει σε καταστάσεις “παθητικές” . Δηλαδή να υπάρξει μια έκπτωση της ενεργητικότητας μας από τη σκοπιά του φρεναρίσματος και της προστασίας μας από πιθανούς κινδύνους.

Νομίζω ότι εξαρτάται από ποιά σκοπιά μπορεί να το δει ο καθένας μας και να αποδώσει όρους ενεργητικότητας ή παθητικότητας στις άμυνες του.

Θεωρητικά πάντα για το ίδιο πράγμα που μιλάμε – τις άμυνες – ένας θεραπευτής θα μπορούσε σε μια δεδομένη στιγμή να τις χαρακτηρίσει παθητικές για τον ασθενή του ενώ την ίδια ώρα ο ίδιος ο ασθενής του να νοιώθει ότι κάνει μια άκρως ενεργητική επιλογή στις διαδρομές που ακολουθεί εκείνη την περίοδο..

Για να κατανοήσουμε όμως τον όρο “άμυνα” ίσως θα πρέπει να τον εξετάσουμε στην κυριολεξία του όρου. Δηλαδή αμυνόμαστε ενάντια σε κάτι. Σε μια εισβολή ή σε έναν κίνδυνο. Άσχετα αν αυτό γίνεται συνειδητά ή όχι φαίνεται ότι οι άμυνες μας ενεργοποιούνται από το κομμάτι εκείνο του ψυχισμού μας που μας διατηρεί στην πραγματικότητα. Λογικά αναφερόμαστε τότε στον όρο του “εγώ”. Ίσως τελικά οι όροι ¨εγώ” και “άμυνες¨ να είναι μεταξύ τους τόσο στενά συνδεδεμένοι έτσι ώστε να μην μπορεί ο ένας να υπάρξει χωρίς την παρουσία του άλλου. Δηλαδή αυτό που τόσο διαδεδομένα ακούγεται ως “οι άμυνες του εγώ”.

Η ανάγκη δημιουργίας του blog

Adams Robert-079

Στο blog αυτό θα αναρτούνται άρθρα ή σκέψεις τα οποία θα αναφέρονται σε προβληματισμούς ή συμπεράσματα γύρω από το χώρο της ψυχοθεραπείας αλλά και της θεωρητικής μου εκπαίδευσης πάνω σε ψυχαναλυτικό πλαίσιο η οποία και διήρκησε επί 5 χρόνια. Δεν θα υποστήριζα ότι οι μελλοντικές αναρτήσεις θα διεκδικήσουν δάφνες «επιστημονικής αρτιότητας» από άποψη τεχνικής παράθεσης. Περισσότερο νομίζω ότι αυτό το blog είναι μια απόπειρα (αποννενοημένη ή όχι θα δείξει) ώστε να συναντηθούν στο γραπτό λόγο οι απόηχοι ή τα απόνερα θεωριών από τις οποίες επηρρεάστηκα κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης μου με τις εμπειρίες από το κλινικό έργο. Είτε σε επίπεδο πρακτικής άσκησης είτε σε επίπεδο συνεδριών στο γραφείο.

Ίσως γιατί κάθε κλινικός επαγγελματίας νοιώθει την ανάγκη να «ακούσει» τον εαυτό του στο που βαδίζει αλλά και το σημαντικότερο για μένα το που στηρίζεται στο δύκολο έργο της προσέγγισης των «ανθρωπίνων δυσκολιών» των ασθενών του.

Από αυτή την άποψη η «πειραματική» παράθεση «θεωρίας», «πράξης» και «προσωπικής αντίληψης» είναι ένας συγκερασμός μεταξύ αυτού που «έμαθα» αυτού που «νομίζω ότι ξέρω», «αυτού που κάνω» και τέλος αυτού «που νομίζω ότι κάνουν» άλλοι επαγγελματίες.

Τα άρθρα περισσότερο θα αναπτύσσονται σε συνειρμικό πλαίσιο για αρχή γιατί μόνο έτσι πιστεύω ότι μαθαίνει κανείς αυτό που νομίζει ότι έχει μάθει..

Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι και η ψυχανάλυση ξεκινάει με συνειρμούς.. Συνειρμούς γι αυτό που μας έρχεται εκείνη την ώρα που μας πάει σ αυτό που έχουμε ξεχάσει ώστε να βρούμε «αυτό» που στ αλήθεια θα θέλαμε να πούμε!