Υπάρχεις αν στο επιτρέψω..

flow_purple.med2

 

 

Και ενώ πλησιάζουμε σε λίγες ημέρες τις εκλογές δύσκολα μπορω να διακρίνω φαινόμενα που να μου δείχνουν ότι στο σύνολο της αυτη η κοινωνία μπορεί ή θέλει ν αλλάξει κάτι.

Υπάρχει κάτι πολύ διφορούμενο στις επιλογές μας.

Το ζητούμενο δεν είναι αν η αριστερά μπορεί ν αλλαξει τα πράγματα. Αυτό πιά στη φάση που είμαστε θεωρείται ιστορικά αναγκαίο είτε πετύχει είτε όχι.

Το πιό ανησυχητικό φαινόμενο κατα μένα είναι η επανάληψη του συμπτώματος όπως θα λέγαμε.

Από κλινικής απόψεως σίγουρα είναι αναμενόμενο σε μία κοινωνία που δεν της δόθηκε η ευκαιρία  ν αποφασίσει ανεπηρέαστη και να υπάρχει δικαιοσύνη στη διάχυση της πληροφορίας.  Και ίσως από κάποια άλλη άποψη θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι ο «ασθενής» έστω κάτω από αυτές τις σνθήκες φαίνεται να θέλει να προχωρήσει πρός κάτι καλύτερο, έστω και αν αυτό το κάνει στα τυφλά και λίγο από ένστικτο.

Όταν μετά από τόσα χρόνια στερήσεων μια κοινωνία φαίνεται να χρειάζεται την όποια αλλαγή τότε καμία εξουσία δεν έχει το δικαίωμα να της το αρνείται και να την κρατάει με τεχνάσματα αγκυλωμένη στο σύμπτωμα.

Συμβαίνει κάποιες φορές να έχουμε στο γραφείο ανθρώπους σε θεραπεία και ενώ εκείνοι κάνουν τις προσπάθειες τους τότε στο περιβάλλον τους άλλοι άνθρωποι προσπαθούν με υποσχέσεις να τους κρατήσουν «πίσω¨ τάζοντας τους έμεσα το σύμπτωμα στο οποίο πάντοτε υπάρχει ένα ποσοστό απόλαυσης αλλά και ένα μεγάλο ποσοστό ενοχής που θεωρείται απαραίτητο συστατικό στη διατήρηση της υπάρχουσας αγκύλωσης..

Αγκύλωση θα ήταν να μην θέλουμε να ανακατέψουμε την τράπουλα μετά από τόσα χρόνια. Να ξεφύγουμε από μια συνολική αποτυχία και μιζέρια. Απλά και μόνο επιλέγωντας να κοιτάξουμε αλλού από ανάγκη και μόνο να ακουστεί και κάτι διαφορετικό από μια επαναλαμβανόμενη συζήτηση του τύπου «έχουμε λεφτά» ή «δεν έχουμε λεφτα».

Αναφέρομαι περισσότερο σε μία δικτατορία της πληροφορίας που υποστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια κ η οποία για μένα αναδείχτηκε ως το μείζον θέμα της λεγόμενης πτωχευσης της χώρας μας. Πτωχεύσαμε από λόγο περισσότερο παρά από τις αγορές.

Εγκλωβιστήκαμε σε μια διαλεκτική του λόγου γύρω από θέματα όπως, μπαινω βγαινω στο ευρώ, έχω δεν εχω χρήμα, παιρνω δεν παιρνω δόση, δουλευω ή τεμπελιάζω και τόσα άλλα δίπολα που ένας φυσιολογικός άνθρωπος δε θα μπορούσε να διαχειριστεί στο μυαλό του ζώντας ταυτόχρονα και αντιμετωπίζωντας πραγματικές δυσκολίες στην καθημερινή του ζωή και περιμένοντας το βράδυ να πληροφορηθεί και να διαμορφώσει άποψη για το τι στο καλό συμβαίνει τελικά στον κόσμο.

Και νομίζω για πρώτη φορά στη σύγχρονη τηλεοπτική ιστορία της χώρας μας υπήρξε ένα τεράστιος συντονισμός και συνεργασία των λεγόμενων βαρώνων της πληροφορίας μεταξύ τους! Τα 5 μεγαλύτερα πανελληνιας εμβέλειας κανάλια αλλά και η κάποτε κρατική ΕΡΤ που μεταμορφώθηκε εν μια νυκτί στο περίεργο μόρφωμα της ΝΕΡΙΤ (κι αυτό ήταν πολύ συνειδητή απόφαση) αποφάσισαν να συμπλεύσουν σε μια κοινή γραμμή άλλοτε διακριτικά και άλλοτε τόσο ξώφθαλμα που ο τηλεθεατής αδυνατούσε να πιστέψει αυτό που άκουγε οπότε και το κατάπινε αμάσητο.

Η διάχυση λοιπόν της πληροφορίας είναι απόλυτα ελεγχόμενη από τους μεγαλύτερους διαχειριστές της και είναι σχεδόν αδύνατον να διακρίνει κανείς που είναι ο χειρισμός και που είναι η αλήθεια καθώς αυτή σερβίρεται μεν αλλα σε πολύ μικρές δόσεις και χάνεται στο σύνολο της πληροφόρησης.

Σχεδόν τίποτε απο τα τεκτενόμενα της κρίσης και τις όποιες αποφάσεις πάρθηκαν σε επίπεδο θεσμών δεν παρουσιάστηκε στις πραγματικες του διαστάσεις.

Αναρωτήθηκα πολλές φορές γιατί τέτοια συμφωνία σε επίπεδο λόγου και πληροφοριας? Τι είναι αυτό που θα ήθελαν να διατηρηθεί αλώβητο ενω ο κόσμος γύρω μας καταρρέει ή τέλος πάντων τείνει στο να αλλάξει κατευθυνση? Αναπόφευκτα οι συνειρμοί πάνε στη διατήρηση του συμπτώματος… Σε κάποια άλλα χρόνια καταλάβαινες ότι μεταξύ κάποιων καθεστωτικών καναλιών υπήρχε μια σχετική διαφοροποίηση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Τα 5 τελευταία χρόνια πια περάσαμε σε μια ομογενοποίηση σε έναν μη διαχωρισμό ή σε μια συγχώνευση τόσο ισχυρή που θυμίζει σχεδόν παραλήρημα.. Όλες οι πηγές της πληροφόρησης, εκείνες δηλαδή που θα διαμορφώσουν το απαραίτητο εκείνο 10 τοις εκατό του εκλογικού σώματος που θα ειναι χρήσιμο για τη διατήρηση της «μη αλλαγής»,  θυμίζουν όσο και να ακουστεί τραβηγμένο Βόρεια Κορέα.

Με μια πρόχειρη ματιά στο διαδίκτυο μαθαίνει κανείς τόσο τους ιδιοκτήτες των καναλιών όσο και τις συναφείς εταιρίες τους που δρατηριοποιούνται σε άλλους χώρους και έχουν συμφέρον ακόμη στο να παραμείνουν στην κορυφή. Είναι τουλάχιστον προσβλητικό όμως για τον μέσο τηλεθεατή και αναγνώστη να μην έχει τη δυνατότητα να μπορέσει σε μια τόσο κρίσιμη καμπή της ιστορίας να έχει μια συνολική και ειλικρινή άποψη και γνώμη.

Το αποκορύφωμα όλης αυτής της ιστορίας συνέβη τους τελευταίους μήνες με τη δημιουργία ενός κόματος «σφραγίδας».. Το λεγόμενο και «Ποτάμι». Ο τρόπος δημιουργίας του θα πρέπει στο μέλλον να διδάσκεται στις σχολές δημοσιογραφίας ώστε να ενδυναμωνεται ο ναρκισσισμός νέων δημοσιογράφων για το που μπορούν να φτάσουν με το «τίποτε». Ένας σχηματισμός βγαλμένος απ ευθείας από διοικητικά συμβούλια καναλαρχών με μοναδικό σκοπό την «ανάσχεση» του εκλογικού σώματος και τίποτε άλλο. Ένα ανάχωμα που γεννήθηκε την συγκεκριμένη χρονική στιγμή όπου η φαρέτρα του συμπτώματος είχε αδειάσει από επιχειρήματα. Και γεννήθηκε ένα «πρόσχημα».

Καταλαβαίνουμε ότι ένα κόμμα χωρίς παρελθόν δεν μπορεί εν τη γενέσει του να αποκτά ποσοστά εκλογιμότητας και απήχησης σαν να ήταν τόσα χρόνια στον στίβο της πολιτικής. Παρά και μόνο αν την εικόνα του τη διαχειρίζονται εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για τη διαμόρφωση της εκλογικής «γνώμης».

Υπάρχεις αν σου δώσω εγώ τη δυνατότητα να υπάρξεις. Στο πέρασμα του χρόνου πιθανόν να «ξεχάσουμε» γιατί δημιουργήθηκε αυτό το μόρφωμα τη συγκεκριμένη χρόνική στιγμή. Άλλωστε στη λήθη είναι βασισμένοι οι ισχυρότεροι ψυχικοί μηχανισμοί διατήρησης της ισσοροπίας μας. Και δεν έχει και τόση σημασία αν ένα τετοιο εγχείρημα θα διατηρηθεί ή όχι στο μέλλον.

Σημασία έχει να αναρωτιώμαστε συνεχώς αν αυτό που πιστευουμε ή νομίζουμε ότι πιστεύουμε είναι αποτέλεσμα διεργασίων κριτικής σκέψης και φιλτραρίσματος γιατί αυτό που πιστεύουμε είναι και ο καθρέφτης μας προς τα έξω.

Και τους μηχανισμούς αντανάκλασης της αυτοεικόνας μας όπως αυτή διαμορφώνεται από εξωτερικούς παράγοντες οι άρχοντες της πληροφορίας τους γνωρίζουν καλύτερα από εμάς.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s